Wapiti

De kracht van Vriendschap

Wapiti

de kracht van verwantschap


concurrentie,
is een onmogelijke strijd,
van twee verschillen,
die hetzelfde willen.



Daniël van den Hurk


Dieren en de natuur met al haar fascinerende facetten staan centraal in mijn leven. Ik voel me een deel van de natuur en de natuur als mijn volledigheid.

Als van kinds af aan was ik begeesterd door de specifieke uitstraling van dieren en de verschijnselen der natuur en wilde ik hen persoonlijk leren kennen. Als kleine jongen trok ik vaak de natuur in omdat ik me er thuis en veilig voelde. Ik verzamelde dieren-plaatjes, prenten en knipsels en las vele dierenboeken om hen persoonlijk te leren kennen. 



Innerlijke vrede,
is een hartsaangelegenheid,
die vriendschap sluit met elke gedachte,
zonder oordeel over zijn verhaal,
zodat elke emotie mag verschijnen,
en zij haar verhaal kan vertellen.

Al van kinds af aan geloof ik in de levensvisie van het sjamanisme, ook al wist ik toen nog niet waar dit geloof vandaan kwam of waarop het was gebaseerd, maar het voelde goed en juist. Als oudste van een katholiek gezin kreeg ik een christelijke opvoeding waarin ik veel mocht leren en ervaren over geloof en religie. Toen al stond mijn visie naast dat van het christendom, waarbij ik vele raakvlakken en vele tegenstrijdigheden opmerkte, toen nog niet beseffende wat en waar mijn plaats was in dat geheel en de rol van geloof in mijn leven. Mijn gedachten brachten me steeds vaker terug naar de oude volkeren en vanuit dat gedachtegoed begon ik voor mezelf het christendom te vertalen en te begrijpen. Lange tijd voelde ik me eenzaam en onbegrepen tussen alle schijn en werkelijkheden. Nu besef ik dat elk geloof, elke overtuiging en elk gedachtegoed juist is voor de betreffende persoon, omdat deze waarheid continu aan verandering onderhevig is en een momentopname is van de heelheid van ieder individu. Ik had moeite om God als een persoon te zien die buiten mijzelf stond en te bidden volgens opgelegde patronen. Wel geloofde ik in het gebed, als een communicatievorm met God, die ik zag als een ‘Hogere Kracht’, als een onvoorwaardelijke bron van medeleven. Bidden was voor mij een gesprek dat ik voerde, niet alleen met God maar ook met dieren en nadere natuurfenomenen.

Gedurende het ouder worden schoof mijn gedachtewereld over het leven van de oudere volkeren naar de achtergrond omdat de maatschappij aan mijn deur klopte waardoor ik keuzes moest maken om me in die maatschappij verdienstelijk te maken.

Studeren was niet echt mijn ding; ik geloofde er zelfs niet in omdat ik er van overtuigd was dat ik een soort van ‘voorbestemming’ had en dat ik deze ‘zielsaangelegenheid’ toch wel zou bereiken. Ik was nogal eigenwijs maar deed toch wat de maatschappij me opdroeg en behaalde een diploma. Ik vond in die maatschappij niets wat echt bij me paste, als alleen het werken met dieren maar koos, gezien de studies die daaraan verbonden waren toch voor een andere weg. Het werden vele paden die me gevoelservaringen brachten en waarop ik met vele facetten van mezelf werd geconfronteerd.

De natuur werd steeds meer tastbaar omdat ik daar, bewust en onbewust veel naartoe trok en wat een wezenlijk deel werd van mijn leven en mijn levensovertuigingen. Ik voelde me één met elke natuurlijke verwant en met elk natuurverschijnsel.

Inmiddels werkte ik al vele jaren met de Medicijnkaarten en had ik het gevoel dat er een open communicatie met de dieren tot stand werd gebracht. Mijn (voor)liefde voor de dieren en de natuur gaat zo ver, dat ik hen vraag om me met raad en daad bij te staan in mijn proces van zelfverwezenlijking en de manifestatie van mijn dromen.



Dieren,
zijn een spiegel,

en een leraar voor de mensheid,
omdat ze doen wat ze zijn,
en dat zonder enige vorm van twijfel.

Mijn ervaringen en levensvisie hebben me ertoe gebracht om ‘Wapiti’ te creëren. Dit is de naam van mijn droom, om op de eerste plaats mannen te verenigen op basis van broederschap. Door de jaren heen is gebleken dat mijn opleidingen hoofdzakelijk werden bezocht door vrouwen. Dit is goed en essentieel voor de ontwikkeling van de vrouw in onze ‘mannen’ maatschappij. Toch is het zeker ook belangrijk om mannen terug te verenigen, zodat concurrentie kan veranderen in vriendschap en dat de man weer de rol kan gaan vervullen als beschermer van alle vrouwelijke aspecten der schepping.

De naam ‘Wapiti’ werd me geschonken door een visioen, waarin ik Wapitihert zag die me liet zien dat ware vriendschap het fundament is om elke onvolkomenheid te boven te komen. De kracht van dit Hert schuilt in het samenzijn met soortgenoten van dezelfde gender, die een speciale soort veiligheid biedt waarin elke vorm van strijd kan worden gestaakt door de vriendschap die wordt gedeeld. Daarnaast is iedereen meer dan welkom in het individuele proces van bewustwording, waarvoor ik de natuur ‘gebruik’ als spiegel voor de ogenschijnlijk menselijke volkomenheden en onvolkomenheden. Ik geloof namelijk heel sterk dat de natuur onze ‘thuisbasis’ is en dat zij ons alle wegen toont om bij de antwoorden te komen die we zoeken. Deze thuisbasis is allesomvattend en beschouwd de mens als haar gelijke, want onze persoonlijke natuur is haar verwant.

De natuur zit zo ingenieus en magisch in elkaar dat ik niets liever doe dan deze mysterieuze wereld dichter 

bij de dagelijkse praktijk te brengen. 

Met veel liefde en toewijding wil ik bijdragen aan innerlijke vrede, 

dat verwarring plaatsmaakt voor begrip, 

controle verandert in overgave 

en dat je van overleven kunt overgaan in leven, 

zodat het dagelijkse leven weer een ontdekkingsreis wordt 

vol vreugde en avonturen, 

die je leiden naar de verborgen schatten in je ziel.



De stilte,
is als een grot,
aardedonker en muisstil,
die als een baarmoeder,
je permanent voed.

In de Stilte,

bestaan geen oordelen,

spreekt alles dezelfde taal,

om je de weg te duiden naar je antwoorden.